امروز قراره برای گوشم بعد سه چهار سال برم دکتر. به نظر خودم بدتر شده. دنبال شنوایی سنجیم بودم که همشو از اول پیدا کردم. فکر کردم شاید ماجرا از اینجا شروع شده باشه :

 

 

میبینی فقط یه ضایعه تو گوش راستم بود . اما از سال ۹۴ هر دوتا گوشم ضعیف شد . چرا من اینقدر بدشانس بودم؟ اصلا این چیه که به شانس ربط داشته باشه مائده . حالم گرفته است . میترسم برم بگن کاریش نمیشه کرد. میترسم خبر بدی بگیرم اما نباید مثل احمقا رفتار کنم. شاید راهی باشه. شایدم باید تکلیفم روشن بشه. شایدم زمان زیادی نداشته باشم برای شنیدن. به نظرت میشه آهنگ هایی که دوست دارم یا صداهای کسایی که دوسشون دارمو تو خاطرم نگه دارم؟ میشه اون تن صدا تو خاطرم بمونه؟ اصلا اکثر مردم به همچین چیزی فکر میکنن؟ هرچی به مامان میگم خودم میخوام تنها برم گوش نمیکنه فکر میکنه من بهش نمیگم چی میگه دکتر شایدم حق داره من نگم. مامان امیدواره راه درمانی براش باشه اما من میدونم که نیست. حداقل این چیزیه که اویولوژیست به من گفت. گفت سلولهای گوشتو از دست دادی و نمیشه دوباره برگرده. بیخیال مهم نیست اصلا اینا چیه کله سحری دارم بهت میگم. بیا امروزو شروع کنیم فعلا وقت دارم که کتاب بخونم تازه وقتی برگردم باید کلی بشینم پای زبانم که حوصله ام نمیاد ولی چاره ای نیست. بهتره برم یه ذره آهنگ گوش میکنم نمیدونم چرا گیر دادم به پالت :/ یه زمانی اصلا خوشم نمیومد ازش چون یکی از نوازنده هاش معلم کلاس کنکورم بود منم بدم میومد ازش :/ ولی الان فکر میکنم چرا از بیچاره بدم میومد فقط چون شبیه یه ادم عوضی بود:/ بیخیال بهتره برم. برام امیدوار باش خبر بدی نگیرم یا حداقل توانایی روبرو شدن باهاش و پذیرفتنش رو داشته باشم.

 

 

 

 


مشخصات

تبلیغات

محل تبلیغات شما

برترین جستجو ها

آخرین جستجو ها

battleofthrones دانلود فیلم و سریال با لینک مستقیم افکاری بر وزن سکوت سیمانکاران وزنه برداری آذربایجان غربی بي نام قابل انتقال به غير مرکز مشاوره کنکور جدیدی نژاد آریـــا موزیــــک